Nie ja tu jestem najważniejszy. Tylko sprzątam, przygotowuję teren. Idę przed Jezusem do miejsc, gdzie On sam niebawem zamierza pójść. To nie moje rozważanie porusza ludzi. (Marcin Jakimowicz, "Pełne zanurzenie") Cieszę się, że tu zajrzałeś. Mam nadzieję, że znajdziesz tu coś dla siebie - i proszę, abyś też zostawił po sobie ślad, napisał coś, skomentował. Po to ten blog jest - aby siebie nawzajem ubogacać.

Teksty z tego bloga znajdziesz także na Stacji 7 Szymona Hołowni oraz Stukam.pl ks. Artura Stopki

niedziela, 22 września 2013

Boży uciekinier

W dość ciężkim okresie nauki do poprzedniego kolokwium sięgnąłem po książkę, którą kupiłem już kilka lat temu, a jednak jakoś jej nie czytałem - "Dziurawy kajak i Boże Miłosierdzie" Jana Grzegorczyka. Książka jakby składająca się z 2 części: najpierw "Każda dusza to inny świat" czyli świetnie napisana opowieść o św. Faustynie Kowalskiej i bł. Michale Sopoćce. I wreszcie "Dziurawy kajak" czyli kontynuacja zgłębiania tematu do części pierwszej książki przez autora, jego poszukiwania "miłosierdziowe" i rozmowy z ludźmi w pewien sposób z dziełem Miłosierdzia Bożego powiązanych, ale też historie o tym, jak Jezus Miłosierny działa i zaskakuje - dzisiaj, ale także przez szereg lat, po kolei realizując to, co obiecał w latach 30. XX wieku Faustynie. Bardzo ciekawie jest też opisany sam kult Miłosierdzia - trudny, torpedowany na początkowo przez hierarchów Kościoła, wręcz przez szereg lat zakazany, a także historia obrazu, a raczej obrazów (bo są 2) Jezusa Miłosiernego i związanych z nimi nieporozumień.

Kto już cokolwiek Grzegorczyka czytał - tego zachęcać nie trzeba. Kto nie czytał - warto tę książkę przeczytać, choćby dlatego, że może przekonać do zgłębienia Dzienniczka s. Faustyny Kowalskiej, lektury na pewno trudniejszej. Wreszcie, bo jest to książka napisana nie w jakiś górnolotny sposób, epatująca pustymi frazesami - ale konkretnymi doświadczeniami, tak autora jak i innych osób, działania Jezusa miłosiernego.

Kilka co lepszych cytatów (choć świetnych myśli jest tam o wiele więcej), z drugiej części książki:

Pan Jezus w Kazaniu na Górze beatyfikował całe rzesze ludzkie. Beatyfikował człowieka dla jednej cechy, którą nosi. Błogosławiony miłosierny, cierpiący dla sprawiedliwości, prześladowany, cichy. Pan Jezus nie powiedział: błogosławiony nieskazitelny. Dzięki Jego słowom widzimy świętość człowieka niezależnie od żmudnych procesów beatyfikacyjnych. 

Potrzebujemy świadectw o ludziach, którzy żyją pośród nas i dają wiarę w świętość życia. Jakże wielu :ubogich ewangelicznych" nie doczeka się promotorów beatyfikacji. Nie zostaną błogosławionymi, bo ich życie nie jest "nieskazitelne". Ale poprzez te "szczeliny dobra" w nich prześwituje niebo - spogląda Pan Bóg. Błogosławione witraże. 

Mesjaszowi własna rana nie przeszkadza opatrywać ran bliźnich. Zajmuje się nią tak, aby nie przegapić chwili. Wznieść się ponad swoje rany i opatrzyć rany bliźniego, choćby był katem i oprawcą. Czy na tym polega wszechmoc? Miłosierdzie Boga?

Uwierzyć w miłosierną naturę człowieka jest tak samo trudno jak w to, że człowiek jest stworzony na obraz Boga. W jaki sposób morderca, oszust, bezlitosny wyzyskiwacz ma być obrazem Boga? Na początku pontyfikatu Jan Paweł II powiedział: "Nie może człowiek zrozumieć siebie bez Chrystusa". Nie może dostrzec i zrozumieć swej miłosiernej natury, nie wpatrzywszy się w Jezusa - Zranionego Uzdrowiciela. Ilu ludzi przechodzi przez życie, nie ujrzawszy w sobie tego miejsca, w którym czeka na nich miłosierny Bóg? Świat dzieli się na tych, którzy pragną do tego miejsca w sobie dotrzeć, i takich, którzy od niego uciekają. Jezus powiada, że ściga swoim miłosierdziem wszystkich ludzi. Bóg szuka wszystkich i nikogo nie skreśla. Bogu zależy na "uciekinierach". Chrystus chce mieszkać w każdym człowieku, także w tym, który zdaje się od Niego odwracać. W Bożym uciekinierze. 

Bóg jest zazdrosny o każdego, którego stworzył. To jest taniec Bożej miłości. 

Nie potrafię [się buntować]. Mam taką wrodzoną cechę, że raczej się dziwię niż buntuję. Zdziwienie - to jest moja droga do wiary. Jeśli ktoś umiera, to ja nie przestaję od razu wierzyć w Boga, tylko najwyżej mogę tego nie zrozumieć. Zdumienie, zdziwienie. Świat naprawdę jest bardzo dziwny, ale we wszystkim jest sens, który nie zawsze widzimy. Człowieka spotka coś okropnego, a po latach widzi, że to było mądre. Dziewczyna mówiła mi, że się otruje, bo ją rzucił chłopak, a za rok powiada: "Dzięki Bogu, że odszedł...". Zaufanie... Wiara to jest zaufanie. Wiara nie polega na tym, że ja powiem, że Bóg jest. Dla człowieka wierzącego nie ma nieszczęść, są tylko cierpienia, doświadczenia. Cierpienie jest dziwne, ale Pan Bóg jest tak mądry, że kiedyś to wyjaśni. Bóg nie powiedział wszystkiego. Bóg, jak wielki artysta, nie dopowiada wszystkiego do końca. Ciekawe, że Pan Jezus niczego do końca nie tłumaczył. (śp. ks. Jan Twardowski)

>>>

I jeszcze ten tydzień temu - kiedy skończyłem czytać tę książkę - zastanawiałem się, czemu akurat wtedy, w tym czasie po nią sięgnąłem. Dzisiaj już wiem. 

W czwartek dowiedziałem się, że w środę samobójstwo popełnił kolega z klasy z liceum. 

Nigdy nie byliśmy blisko, nie widziałem człowieka od końca szkoły, czyli ok. 10 lat. Był mocno specyficzny. Widać było, że z majętnej rodziny (ubrania, gadżety), zresztą i niegłupi był, kiedy (rzadko) się do czegoś przyłożył i np. sensownie odpowiadał na jakiejś lekcji. Niestety, najczęściej robił z siebie przygłupa, takiego błazna klasowego - na dodatek nie bardzo widząc pewne granice czy umiar, co nie raz mu wyszło przysłowiowym bokiem. Nie zapomnę, jak kiedyś łaził po szkole z różańcem na szyi. No głupota, bo co innego? Paradoksalnie - nosił imię i nazwisko identyczne z tymi danymi osobowymi bardzo znanego świętego, zresztą patrona młodzieży. Psychologiem nie jestem, ale mam wrażenie, że brało się to z przemożnej potrzeby zwrócenia na siebie uwagi pozostałych - od rodziców chyba poczynając, żeby zyskać i przyciągnąć te uwagę, aby nie być samym, żeby poczuć się potrzebnym. A z drugiej strony, kiedy kilka razy rozmawialiśmy, chyba mocno szukał - może bardzo po omacku? - bo można było gdzieś tam pod warstwą tego wszystkiego, tych wygłupów, odczuć, że nie umie tego nazwać, ale brakuje mu czegoś, że robi dobrą minę do złej gry. 

Nie mam pojęcia, co się stało. Zszokowani są też ludzie, którzy byli z nim blisko - czemu w tych dniach dają wyraz na pewnym popularnym portalu społecznościowym. Nie potrafię sobie wyobrazić, jak wielka rozpacz i pustka musiała popchnąć człowieka do targnięcia się na swoje życie. Podobno jakiś czas temu odnalazł w życiu Boga... Dlaczego więc tak się stało?  Nie wiem. Strasznie współczuję jego rodzicom - bez względu na to, jakie były ich relacje, czy dobrze wywiązali się ze swojej roli czy nie - większego dramatu niż konieczności chowania własnego dziecka nie potrafię sobie wyobrazić. 

To wszystko pozostanie tajemnicą i gdybanie nie ma sensu, strata czasu. Jest w tym sens, dla nas zakryty. Pozostaje niezmierzone Boże Miłosierdzie i prawda o tym, że to właśnie Janek przekonał się już na własnej skórze, jak wielkie ono jest - bo on jest już tam, po drugiej stronie, z tym Jezusem, który nie dopowiadał swoich myśli, ale każdego pragnął przytulić do swojego serca (co światu przypomniał duet Kowalska & Sopoćko). Nie mam żadnych wątpliwości, że on znalazł ukojenie w tym, który jest odpowiedzią na wszystko. Na pewno nie był nieskazitelny, ale wierzę że w choćby w ostatniej chwili życia, także w tak wielkiej rozpaczy, potrafił zaufać Temu, którego właśnie w tym momencie odnalazł naprawdę - i który na pewno po drugiej stronie się od Janka nie odwrócił. 

Jezus na pewno doścignął i tego Bożego uciekiniera. 

Dlatego bardzo proszę wszystkich, którzy to czytają, o modlitwę za Janka - o spokój jego duszy i za wszystkich, którzy przez jego odejście są pogrążeni w żałobie. 

Tak mi się to z powyższym zdumieniem ks. Jana Twardowskiego skojarzyło... 

Co też powiedzieć chcesz strumieniu
Kiedy spragnieni wodę piją
Kiedy z nazwiska i imienia
Mijają tak jak świat przemija 
Jak łza spod rzęs
Wypłakana skrycie
Tak śmierć ma sens
I ma sens życie 

3 komentarze:

  1. Witam ! - prowadzę stronę internetową pielgrzymki Młodzieży Różnych Dróg i Kultur - od 35 lat z obrazem św. Faustyny na czele - czyli wiele lat przed jej beatyfikacją. Czy mogłabym ewentualnie użyć fragmentów tej recenzji na naszej stronie w dziale książki ??? www.doziemiobiecanej.pl

    OdpowiedzUsuń
  2. To chyba nie do mnie pytanie, ale do wydawnictwa W drodze i Jana Grzegorczyka :) Ja nie mam nic przeciwko. Jeśli do recenzji - chyba się nie pogniewają...

    OdpowiedzUsuń

Cieszę się, że decydujesz się coś po sobie zostawić, napisać, skomentować. Nie chciałbym jednak, aby w komentarzach pojawiały się:
1. same tylko reklamy, cytaty, wyrwane z kontekstu zdania lub myśli, wklejone od tak, bez związku z tekstem wpisu, pod którym zostają wpisane jako komentarz (innymi słowy - spam)
2. wpisy naprawdę niewiele wnoszące w stylu "fajny blog"
3. jakiekolwiek wulgaryzmy, słowa ogólnie przyjęte jako obraźliwe czy ataki personalne
Życzę kreatywnego pisania! :)